Hallo,  ik zal mezelf even voorstellen:

  

Mijn naam is Angel en ik ben nu 8 jaar. Mijn moeder heet Odet Laura v Bouvier Topline en mijn
vader is kampioen Nigel Ben Faisca v.d. Overstort. Op dit moment woon ik bij mijn baasje en
vrouwtje in Hoogvliet Rotterdam waarbij ik het reuze naar me zin heb! Nog nooit mocht ik zo vaak
naar buiten en kon ik me zo leuk vermaken in het water bij de maas zo lang ik maar wil.
 Maar ik moet zeggen dat het wel anders is geweest. Graag wil ik met mijn verhaal laten weten hoe
vatbaar ik ben geweest bij de scheiding van mijn baasjes. Niet alleen voor hun viel dit zwaar, maar
ook ik deelde de emoties met hun mee.  
 

De nieuwe baasjes die mij meenamen naar een nieuw huis, woonden met hun twee kinderen in Spijkenisse waar ik deels ben opgegroeid. De grote mensen hadden twee kinderen, een jongen en een meisje. Dat meisje werd uiteindelijk mijn bazinnetje die mij vaak buiten liet en veel aandacht gaf. In mijn puber periode heb ik mijn bazinnetje wel vaak op de proef gesteld, luisteren was bijvoorbeeld nou niet bepaald mijn ding snap je. Nee hoor, in die periode is het toch veel en veel leuker om gewoon met andere honden te spelen en het bazinnetje te horen schelden dat ik moet luisteren. Ik hoor dat op zo een moment toch niet !? Mijn bazinnetje probeerde hier met man en macht wat aan te doen, maar toch bleef luisteren op de tweede plek .  

 
Na een aantal jaren was er wel het een en ander veranderd. Mijn bazinnetje was ineens veel weg en ik
zag haar niet meer zo vaak als ik wilde. Later begreep ik, na een weekend bij haar te hebben
doorgebracht, dat zij was gaan samenwonen en niet meer voor mij kon zorgen. Dit vond ik
verschrikkelijk, maar zij was gelukkig niet de enige die mij kon verzorgen. Dit deden nu de grote
mensen en hun zoon. Toch voelde ik steeds een leegte….  Een leegte die niet goed vervuld kon worden.
Ik miste gewoon mijn bazinnetje!  
Ook dit beeld duurde niet lang eer het veranderde…  
Ik merkte steeds dat er spanningen waren tussen de grote mensen en zag beide niet meer zo vaak, hierdoor kreeg ik steeds minder aandacht. Nee,  op dat moment voelde ik  mij zeker niet meer zo gelukkig en vreemd genoeg werd ik hierdoor ook steeds ziek. Ik kreeg last van hotspot,  had oorontsteking aan beide oren en wilde niet meer eten. De oorontsteking duurde het langst, nog nooit deden mijn oortjes zo’n pijn! Ook de grote mensen zag ik niet zo vaak thuis en ik voelde me eenzaam, elke dag weer. Nee, terug denken aan die periode doet mijn neusje snikken.  

 

Het scheen dat zij in scheiding lagen en niet lang daarna gingen we weer verhuizen, dit keer alleen met de grote baas en zijn zoon. 
Het huis waar we in gingen wonen was eigenlijk een beetje te klein en had veel trappen, wat voor mijn bouw nu niet echt praktisch was.

Ik was alweer  7 jaar! Maar ook toen waren de grote mensen niet zo vaak thuis als ik zou willen en
miste nog steeds de aandacht die ik graag wilde. De eenzaamheid sloeg weer toe.  
Toen hoorde mijn bazinnetje dat het echt niet goed met mij ging en besloot mij in haar huis op te nemen
om te kijken of dit mogelijk was en of dit wel beter voor mij zou zijn. Ook zij werkte veel, wat dus
eigenlijk ook niet praktisch zou zijn, maar… haar partner echter was wel vaak thuis, dus zou dat op zich
wel kunnen werken. Het begin was een beetje wennen. Een nieuw huis een nieuw baasje en gewoon een
compleet nieuwe omgeving. Maar ik vond het natuurlijk geweldig om weer bij mijn bazinnetje te zijn en
weer de aandacht te krijgen waar ik naar verlang! Dit deed me goed en ook het huis is lekker groot met
een grote tuin om in te rennen en spelen. Maar nog had ik last van mijn gezondheid dat op en neer bleef
gaan. Mijn oortje was nog steeds niet in orde en ook de ‘hotspot’ kwam weer terug. De stress die ik
voorheen had was nog niet weg. Ik had veel liefde en aandacht nodig om mijn gezondheid weer op peil te krijgen en dat is was ik ook kreeg. Steeds weer kwamen mijn baasjes thuis en kreeg ik de volste aandacht. In het begin moest ik even wennen aan een nieuw baasje (haar partner), maar nu zijn wij dikke maatjes. Ook van hem krijg ik de volste aandacht en voelt het alsof hij eigenlijk altijd mijn baasje is geweest. Ik geef ze ook vaak likjes, iets wat ik normaal nooit doe hoor, maar nu ben ik gewoon zo blij wanneer zij binnen komen. Ik voel me dan net weer een pup. Ook zit ik tegenwoordig lekker knus op schoot. Volgens mij noemen de grote mensen dat een ‘schoothondje’, ik weeg alleen wel 40 kg haha.

 Nu voel ik me echt weer toppie en ren ik me benen uit me lijf! Weet je…bij ons heb je meerdere bossen waar heel veel konijntjes leven!  

Steeds weer probeer ik een konijntje te vangen, maar die kleine diertjes zijn best snel! Mijn pootjes
houden dat niet bij, dus ben ik er ook nog niet in geslaagd een te vangen.
Natuurlijk laat ik het niet daarbij zitten, want op een dag zal ik er een krijgen.  Mijn vacht glanst ook
weer als nooit te voren en heb gelukkig geen last meer van die vervelende hotspot.  
Kortom! Ik heb me in tijden niet meer zo gelukkig gevoeld en leef werkelijk in een paradijs (dat mag

gezegd worden).Het is allemaal wel weer goed gekomen en ik voel me weer als herboren. 

 

Lief dat jullie mijn verhaal hebben gelezen en ik hoop dat mijn mede boefgenoten het ook zo hebben

getroffen.


Likjes van Angel!